Marek Jaczewski                                                                                    Warszawa 11.07.2008

 Historia Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej

Pracowników Komunikacji

ul. Uniwersytecka 1

02-036 Warszawa

 

Spółdzielnia powstała w 1922 r. pod nazwą Spółdzielnia Pracowników Ministerstwa Kolei Żelaznych. W 1923 r Spółdzielnia podzieliła się na dwie: Spółdzielnię pracowników Ministerstwa Kolei Żelaznych i Spółdzielnię Inżynierów Komunikacji. Działkę terenu pomiędzy ulicami: Wawelską, Pługa, Mianowskiego i Uniwersytecką podzielono na dwie nierówne części. Część zachodnią objęła Spółdzielnia Inżynierów Komunikacji, a część wschodnią Spółdzielnia Pracowników Ministerstwa Kolei Żelaznych. Także projekt budynku, opracowany przez inż.  Mieczysława .Michalskiego został podzielony: część zachodnią stanowił budynek 5-cio piętrowy z windami i centralnym ogrzewaniem, a część wschodnią stanowił budynek 4-ro piętrowy bez wind, z dachem spadzistym, od ulicy krytym dachówką, z ogrzewaniem piecowym.

Był to jeden z pierwszych domów „Kolonii Lubeckiego”. Na ul. Uniwersyteckiej stały jeszcze 3 wiejskie chałupy, które trzeba było spłacić, aby mogły powstać następne domy spółdzielcze. Stopniowo powstały następne domy wzdłuż Uniwersyteckiej i Raszyńskiej, Dom Akademicki na pl. Narutowicza i domy spółdzielcze wzdłuż ul. Akademickiej.. W programie rozbudowy Warszawy jeszcze do 1939 r. przewidywano przedłużenie ul. Uniwersyteckiej, przez Pole Mokotowskie do ówczesnej pętli tramwajowej na końcu ul. Rakowieckiej.

Dom spółdzielni przy ul. Uniwersyteckiej 1 obejmował 69 lokali mieszkalnych  i mieszkanie służbowe dla dozorcy. Każdy z lokali miał dwa wejścia: od klatek schodowych z numerami nieparzystymi wejście frontowe i od klatek z numerami parzystymi wejście kuchenne. Mieszkania w naszym domu były ogrzewane piecami. Od ulicy Uniwersyteckiej przy Mianowskiego była apteka mgr A Wilamowskiego, czynna aż do wybuchu Powstania Warszawskiego. Dom został zasiedlony w grudniu 1928 r.

Numeracja mieszkań i klatek schodowych była inna niż obecnie. Klatka schodowa nr 1 mieściła się po stronie ul. Wawelskiej na granicy naszej spółdzielni ze „Spółdzielnią Inżynierów Komunikacji”, Mianowskiego 15, a klatka nr 15 na granicy naszego terenu od strony ul. Mianowskiego. Wyjście na ul. Uniwersytecką było przez klatkę numerze 9 (po odbudowie domu w 1947 r. ma ona obecnie nr 7). Pod całym domem były połączone piwnice, co bardzo przydało się podczas wojny. W ciągu piwnic przed wojną nie było przejścia pod bramą od strony Wawelskiej i między kuchennymi klatkami 10 i 12. W 1939 r. w ramach przygotowań do obrony przeciwlotniczej udrożniono brakujące przejścia. Okazało się to bardzo potrzebne podczas oblężenia Warszawy we wrześniu 1939 r. i w czasie Powstania w 1944 r., gdy służyły one za schrony i składy uzbrojenia i amunicji.

Podczas okupacji bardzo przydatna okazała się możliwość przechodzenia wzdłuż całego domu na dowolnym piętrze. Z klatki frontowej przechodziło się przez mieszkanie do kuchni, dalej przez klatkę kuchenną do kuchni następnego mieszkania, przez następne mieszkanie na następną frontową klatkę schodową itd. Było to szczególnie dogodne dla rozładowania konspiracyjnych zebrań, czy tajnych kompletów szkolnych i uniwersyteckich.

Przed wojną były 3 możliwości wejścia na teren domu: od Uniwersyteckiej 1, Wawelskiej 60 (przez bramę, w której mieszkał dozorca pan Pięta z rodziną) i przez aptekę od rogu Uniwersyteckiej i Mianowskiego na klatkę schodową 12 (obecnie nieczynna klatka 4) przy której była ubikacja (obecne pomieszczenie administracji). 3 wyjścia z domu miały podczas wojny wielką zaletę, gdyż ułatwiały ucieczkę przed aresztowaniem.

 

Do 1935 r. na Polu Mokotowskim było lotnisko, a nad domem ciągle przelatywały samoloty. Dworzec lotniczy znajdował się na rogu Wawelskiej i dzisiejszej al. Niepodległości. Ostatnią większą imprezą lotniczą na tym lotnisku było zakończenie Międzynarodowych zawodów lotniczych tzw. Chalange’u w 1936 r. wygranego przez polskiego pilota wówczas jeszcze kpt. Bajana.

Na początku lat trzydziestych wybudowano nową ulicę (wybrukowaną kostką bazaltową, ale już ze ścieżką dla rowerów) do nowego lotniska na Okęciu nazwaną później aleją Żwirki i Wigury.

Z okien naszego domu oglądaliśmy starty do zawodów balonowych Gordon Benetta, dziś mamy widok na Pomnik Lotnika i urządzane pod nim uroczystości lotnicze.

Naprzeciw naszego domu, na rogu Wawelskiej i Żwirki Wigury wybudowano okazały gmach Dowództwa Marynarki Wojennej opróżniony i opuszczony przez Polskie Wojsko w 1939 r. Po wojnie budynek został odnowiony i przeznaczony na inne cele wojskowe.

W naszym domu do 1939 r. mieszkało wiele znanych osób: Zofia Lindorff – artystka, Józef Węgrzyn – aktor, Olgierd Straszyński – dyrygent, Adam Lewak – wieloletni dyrektor biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, Tadeusz Jaczewski – zoolog, po wojnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego i członek korespondent PAN, dr K. Markowski – lekarz. W domu mieszkało też wielu znanych pracowników kolei: inż. Rytwiński, inż. Lucjan Paszkiewicz, inż. Ksawery Miączyński, inż. Roman Niewiadomski, inż. Mieczysław Michalski – architekt, projektant domu.

Do wybuchu wojny dom stanowił przykład dobrze prowadzonej spółdzielni mieszkaniowej. Mieszkali w nim głównie pracownicy kolejowi i ich rodziny.

W załączniku 2 podano przedwojenne rozmieszczenie klatek schodowych i mieszkań w domu i odtworzoną listę przedwojennych spółdzielców.

 

W 1939 r. zorganizowano obronę przeciwlotniczą domu. No podwórzu, przed obecną klatką XIII wybudowano studnię, która odegrała znaczną rolę podczas Powstania, gdyż umożliwiała zaopatrzenie w wodę. Ok. 7.IX.1939 wybudowano barykadę w poprzek al. Żwirki i Wigury, przy której wzięto do niewoli Niemców, którzy nie spodziewając się oporu usiłowali wjechać do miasta. W narożniku domu (obecnie na wprost Pomnika Lotnika założono stanowisko ogniowe dla osłony barykady. W domu zorganizowano punkt żywienia dla żołnierzy. Dom był pod bezpośrednim ostrzałem od strony Pola Mokotowskiego.

Po kapitulacji zorganizowano w domu systematyczną zbiórkę żywności dla przebywających w szpitalach rannych żołnierzy polskich.

Kilka mieszkań było opuszczonych, bo ich właściciele wyjechali za granicę.

 

Od 1940 r. na terenie domu odbywają się komplety tajnego nauczania (gimnazja i licea Niemcy zamknęli). Komplety były związane z przedwojennymi gimnazjami i liceami: Staszica, Hofmanowej, Przyszłości, Słowackiego i Konopnickiej. Podczas dużej łapanki we wrześniu 1940 r. cała młodzież ucieka przejściami na różnych piętrach i strychami wokół domu tak, że ostatecznie Niemcy nikogo nie zabrali. Rozpoczyna się kolportaż i czytanie konspiracyjnych gazetek prawie we wszystkich mieszkaniach. Rozwija się podziemne życie gospodarcze. W różnych mieszkaniach sprzedaje się mięso, pieczywo poza kartkami i inne artykuły żywnościowe.

Od 1941 r. w domu odbywają się także komplety tajnego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, które trwają aż do Wybuchu Powstania Warszawskiego.

Zaczynają się pierwsze zebrania konspiracyjne, co bardzo ułatwia układ domu, w którym każde mieszkanie ma wyjścia na dwie klatki schodowe i konspiratorzy mniej rzucają się w oczy. Działają głownie „Szare Szeregi” (konspiracyjny Związek Harcerstwa Polskiego) a stopniowo także AK. Do Powstania w domu znajdują się już nawet mniejsze magazyny broni (zakopanej w piwnicach w skrzyniach).

W lecie 1942 r. został aresztowany podczas rozrzucania ulotek na Mokotowie jeden z członków zastępu „Szarych Szeregów”. W następstwie Gestapo przeprowadza rewizję w ówczesnym lokalu nr 18 (obecnie 87), poszukując zastępowego Tadeusza Niewiadomskiego. Rewizja nie dale rezultatu, gdyż obaj poszukiwani (Tadeusz Niewiadomski i Marek Jaczewski) zdążyli ukryć się w mieście. Mieszkanie nr 18 jest przez rok pod obserwacją. Niewiadomski już nie wraca do domu i mieszka w mieście pod innym nazwiskiem. Działalność konspiracyjna trwa nadal.

9.01.1943 zostaje w naszym domu aresztowany pan Zaremba. 22.02.1943 zostają aresztowani podczas malowania napisów na ul. Książecej Marek Jaczewski i Tadeusz Niewiadomski (pod nazwiskiem Niemojewski) i osadzeni na Pawiaku. Z mieszkań ich rodzin trzeba usunąć kompromitujące materiały. Między innymi, ukrywający się wówczas u p. Jaczewskich prof. Henryk Brokman musi szukać innego schronienia. Gestapo jednak nie przeprowadza rewizji i po kilku miesiącach praca konspiracyjna wraca do dawnego nasilenia. Mieszkańcy domu z wielką solidarnością wspierają żywnością rodziny aresztowanych. Ułatwia to bardzo w trudnej sytuacji materialnej wysyłanie im paczek na Pawiak, a potem do Oświęcimia. Matka Marka wzywana na Gestapo spotyka się z życzliwością współmieszkańców. Po kilku miesiącach Tadeusz zostaje zwolniony z obozu poprawczego na Gęsiej, a Marek wywieziony do Oświęcimia. Tadeusz ciągle pod przybranym nazwiskiem nie może jednak wrócić do domu.

Dawne zbiórki harcerskie zmieniają się na wojskowe. Do piwnic domu zostaje potajemnie przywieziona broń i schowana w podziemnej skrytce. W domu przeprowadzono sprawnie akcję rozdziału prasy konspiracyjnej pod pretekstem wywozu śmieci.

 

Trwa przygotowanie grup bojowych. Magazyn broni zostaje opróżniony tuż przed Powstaniem na uzbrajanie oddziałów. Walczą one później na Mokotowie i w Śródmieściu.

 

Dom przy ul. Uniwersyteckiej obsadza oddział por. Stacha. Podczas Powstania obydwa domy Uniwersytecka 1 i Mianowskiego 15 stanowiły „Redutę Wawelska”, która broniła się do 11 sierpnia 1944 r. Było to możliwe między innymi dzięki temu, że podczas okupacji na podwórku Spółdzielni, w pobliżu obecnej klatki schodowej 13 wybudowano studnię, która umożliwiała zaopatrzenie w wodę i przeżycie powstańcom i mieszkańcom otoczonym w domu.

Pod koniec Powstania przebito przejście z piwnic po stronie ul. Wawelskiej do kanałów kanalizacyjnych miejskich, dla umożliwienia wycofania się obrońcom do .Śródmieścia. Tą drogą wycofał się oddział por. „Stacha” i uciekła cześć mieszkańców

- np. Teresa Kodelska. Była to jednak droga trudna i nie wszyscy mogli z niej skorzystać.

 

 

Po zajęciu domu 11 sierpnia przez Własowców rozstrzelano 10 mieszkańców domu i 11 innych mężczyzn. Wśród rozstrzelanych był prezes Spółdzielni pan Roman Niewiadomski i pan Mateusz Dudzik.  Pozostałych mieszkańców, którzy przetrwali Powstanie w piwnicach, wypędzono przez „Zieleniak” do Pruszkowa. Bardziej szczegółowe relacje na temat domu podczas okupacji można znaleźć w „Kronice” opracowanej przez panią Wandę Straszyńską i w relacjach z Powstania, a zwłaszcza w relacji pani Teresy Kodelskiej, która uczestniczyła w walkach „Reduty Wawelska” i po nieudanych próbach przejścia kanałami do Śródmieścia,  przetrwała na terenie domu do upadku Powstania. Wyszła ostatecznie szczęśliwie z ludnością cywilną.

Po Powstaniu dom został wypalony w ramach akcji niszczenia Warszawy. Pozostały mury i stropy. Nad bramą od ulicy Wawelskiej była wyrwa przez wszystkie kondygnacje wskutek uderzenia bomby lotniczej i było kilka mniejszych wyburzeń od pocisków artyleryjskich.

Zdjęcia wypalonego domu „Reduta Wawelska wykonał w 1945 r kolega Jerzy Kodelski, brat Teresy.

 

    Fot. 1. Dom spalony – widok od strony narożnika ul. Wawelskiej i ul. Pługa

 

  

     Fot. 2. Widok domu od strony ul. Wawelskiej

 

Fot. 3. Widok od Pomnika Lotnika w kierunku ul. Uniwersyteckiej, w perspektywie widoczna

            wieża kościoła św, Jakuba na pl. Narutowicza

 

Po wyzwoleniu Warszawy w 1945 r. pozostali przy życiu członkowie Spółdzielni przystąpili do starań o odbudowanie domu.

13.06.1946 w lokalu ówczesnego Technikum Kolejowego odbyło się pierwsze po wojnie Walne Zebranie członków Spółdzielni, zwołane w porozumieniu z wszystkimi żyjącymi członkami ostatniego Zarządu i Rady Nadzorczej. Byli to wtedy:

inż. Zygmunt Rytwiński, Adam Gorayski, inż. Lucjan Paszkiewicz, mgr  Józef Kałuski.

Ze zmarłych podczas wojny członków Spółdzielni zostali wtedy wymienieni:

Inż. Roman Niewiadomski, prezes założyciel,Mateusz DudzikDr   Kazimierz Majewski, ostatni prezes Rady Nadzorczej, Henryk Obrębski, Michał Trojnar, inż. Stanisław Sanecki, Jan Gruchała, Henryk Szmidt.

W zebraniu tym uczestniczyło 41 członków Spółdzielni. Wybrano Zarząd w składzie:

Inż. Rytwiński Zygmunt

Gorayski Adam

Inż. Saganowski Władysław

Mec. Łukaszewicz Leon

Mgr Radzimińska Irena

Do Rady Nadzorczej weszli:

Inż. Paszkiewicz Lucjan – przewodniczący

Inż. Miączyński Ksawery

dr Dłużewski Juliusz

Baranowski Władysław

Lewak Zofia.

Trwały wtedy starania o ustalenie losów wszystkich członków Spółdzielni lub ich spadkobierców. Władze Spółdzielni starają się o odbudowę domu. Udaje się zawrzeć umowę z Ministerstwem Komunikacji, które finansuje odbudowę domu w zamian za prawo użytkowania 80% mieszkań przez 17 lat. Aby zaspokoić ówczesny głód mieszkaniowy przedwojenne wielopokojowe mieszkania zostają podzielone na mniejsze: jedno-, dwu- i trzypokojowe. Powstały w ten sposób 133 lokale mieszkalne i mieszkanie dozorcy. Na życzenie spółdzielców, którzy mieli w pamięci świeżo przeżytą okupację postanowiono zachować ogrzewania piecowe.

Odbudowę rozpoczęto od mniej zniszczonej części domu od strony ul. Mianowskiego i Uniwersyteckiej do obecnej klatki schodowej nr VIII. Pierwsi lokatorzy wprowadzili się już w 1947 r.

Następne Walne Zebranie odbyło się 10.06.1948 r. Uczestniczyło w nim 39 osób. Głównymi tematami były odbudowa domu i przydziały mieszkań. Wskutek rezygnacji z funkcji p. A. Gorayskiego na skarbnika Spółdzielni wybrano jednomyślnie mgr Kazimierza Więcka. 3.08.1948 r. odbyło się następne Walne Zebranie z udziałem 41 osób poświęcone omówieniu umowy o odbudowę z Ministerstwem Komunikacji i sprawo rozdziału uzyskanych mieszkań.

Odbudowa dalszej części domu trwała do grudnia 1948 r. W dalszej części domu założono już centralne ogrzewanie. Lokalną kotłownię umieszczano między klatkami 10 i 12 z kominem pieca c.o. w świetliku klatki 12. Dom zasiedlono w grudniu 1948 r. Mieszkania w domu przydzielono ok. 40 członkom spółdzielni przede wszystkim związanym z kolejnictwem, a spółdzielnia nazywała się wtedy „Spółdzielnią budowlano-mieszkaniową pracowników byłego Ministerstwa Kolei Żelaznych”.

Administrację Domu prowadziły jednostki podległe Ministerstwu Komunikacji. W 1956 r. Ministerstwo czyni starania o przejęcie domu w  ramach ówczesnych prób upaństwowienia tzw. małych przedwojennych spółdzielni mieszkaniowych.

 

25.03.1956 odbywa się następne Walne Zebranie w związku z zaistniałą sytuacją. W zebraniu uczestniczy 21 członków.  Postanowiono walczyć o utrzymanie Spółdzielni i spłacić przypadającą na spółdzielców część kosztów odbudowy domu.

Dzięki staraniom Zarządu wniosek o upaństwowienie Naszej Spółdzielni nie został uznany i Spółdzielnia zachowała prawo do domu, a spółdzielcy spłacili przypadającą na nich część kosztów odbudowy Domu.

 

25.11.1956 odbyło się kolejne Walne Zebranie poświęcone wyborowi delegata na Zjazd Centralnego Związku Spółdzielni Mieszkaniowych, z którym współpracowano blisko w staraniach o utrzymanie Spółdzielni. Delegatem został p. Władysław Saganowski.

31.03.1957 odbyło się następne Walne Zebranie z udziałem 30 członków.

30.03.1958 odbyło się następne Walne Zebranie z udziałem 40 członków. Przeprowadzono uzupełniające wybory Rady Nadzorczej, do której weszli:

mgr Wincenty Lęcznarowicz

mgr Ksawery Miączyński

mgr Czesław Nielubowicz

mgr Seweryn Tylec

mgr Maria Wierzbicka.

15.03.1959 odbyło się kolejne Walne Zebranie. Wybrano nowy Zarząd w składzie

mgr Józef Kałuski

prof. Tadeusz Mazurek

mgr Irena Radzimińska

mgr Władysław Saganowski

mgr Kazimierz Więcek.

Skład Rady Nadzorczej pozostał bez zmian.

27.03.1960 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 47 członków. Skład Zarządu pozostał bez zmian. Wybrano nową Radę Nadzorczą w składzie:

Adam Herman

Wincenty Lęcznarowicz

Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

Seweryn Tylec

Zdzisław Warczewski

Stanisław Wierzbicki.

 

 

25.03.1961 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 34 osób. Wybrano nowe władze Spółdzielni:

Zarząd                                                                       Rada Nadzorcza

Po śmierci Władysława Saganowskiego                   Wacław Figoń

Do Zarządu wszedł Michał Popiel                            Adam Herman

                                                                                   Wincenty Lęcznarowicz

                                                                  Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

Zdzisław Warszewski

Stanisław Wierzbicki

25.03.1962 odbyło się kolejne Walne Zebranie Spółdzielni z udziałem 33 osób. Wybrano nowe władze Spółdzielni:

Zarząd                                                                       Rada Nadzorcza

Kałuski Józef                                                             Wacław Figoń

Kuźmin Józef                                                            Adam Herman

Mazurek Tadeusz                                                      Marek Jaczewski

Popiel Michał                                                            Wincenty Lęcznarowicz

Więcek Kazimierz                                                     Ksawery Miączyński

                                                                                  Czesław Nielubowicz

28.04.1963 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 33 osób. Na miejsce ustępujących z Rady Nadzorczej kol. K. Miączyńskiego i Cz. Nielubowicza wybrano och ponownie na 3-letnią kadencję. W 1963 r. Spółdzielnia występuje o przekazanie administracji Zarządowi i przekwaterowanie najemców Ministerstwa, gdyż mija 17 lat użytkowania domu zgodnie z umową zawartą w 1946 r.

26.04.1964 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 28 osób. Z Zarządu ustąpił Michał Popiel. Na jego miejsce wybrano dr inż. Andrzeja Miączyńskiego. Z Rady Nadzorczej ustąpili W.Figoń, M. Jaczewski i K. Miączyński. Na ich miejsce wybrano E. Duszyńską, i. Radzimińską i M. Wróblewską.

19.04.1965 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 39 osób. Wybrano nowy Zarząd w składzie:

Emilia Duszyńska

Józef Kałuski

Józef Kuźmin

Andrzej Miączyński

Kazimierz Więcek.

Z Rady Nadzorczej ustąpili: E. Duszyńska. A. Herman, W. Lęcznarowicz, a zostali wybrani  A. Herman, W. Lęcznarowicz i T. Mazurek.

Spółdzielnia przejmuje ostatecznie administrację domu w 1966 r. Okazuje się wtedy, że plany budowlane odbudowy domu zaginęły (prawdopodobnie zostały zniszczone w czasie porządkowania starych archiwów). Zostały one ponownie wykonane przez Politechnikę Warszawską na koszt DOKP. Najemcy, którzy otrzymali przydziały mieszkań od  Ministerstwa, nie zostali jednak przekwaterowani.

22.05.1966 odbyło się kolejne Walne Zebranie z udziałem 37 osób. Zmiany dotyczyły rotacji w Radzie Nadzorczej: ustąpili A. Herman, Cz. Nielubowicz o I. Radzimińska, a zostali wybrani Jan Cholewo, Cz. Nielubowicz i I. Radzimińska.

30.04.1967 odbyło się następne Walne Zebranie z udziałem 47 osób, po raz pierwszy bez członka założyciela mgr Józefa Kałuskiego wieloletniego prezesa Spółdzielni, który przyczynił się w sposób zasadniczy do przetrwania Spółdzielni podczas wojny i jej odbudowy po wojnie. Wybrano nowy Zarząd i Radę Nadzorczą.

Zarząd                                                                       Rada Nadzorcza

mgr Sergiusz Błaszczyk                                            Jan Cholewo

dr inż. Marek Jaczewski                                            Michał Domański

mgr Stanisław Kordzik                                             Wincenty Lęcznarowicz

doc. dr inż. Andrzej Miączyński                               Tadeusz Mazurek - prezes

mgr Kazimierz Więcek – prezes                                Irena Radzimińska

                                                                                  Wanda Straszyńska

Zarząd przystępuje do starań o odzyskanie całego domu. Korzystając z ówczesnych możliwości prawnych (lokale udostępniane przez władze na wykwaterowania najemców z domów spółdzielczych) Zarząd rozpoczyna żmudne starania o odzyskanie kolejnych lokali. W 1967 r. udało się wykwaterować przymusowo pierwszego najemcę. Wywiezienie mebli tego najemcy obserwowali przez okien z satysfakcją mieszkający w Domu starzy spółdzielcy.

16.06.1968 odbyło się kolejne Walne Zebranie Spółdzielni z udziałem 33 osób.

 

Do 1973 r. udało się odzyskać ok. 70% mieszkań.

W latach 1976/7 Spółdzielnia instaluje centralne ogrzewanie w części domu z ogrzewaniem piecowym (klatki I – VIII). Dom zostaje przyłączony do miejskiej sieci ciepłowniczej. Zlikwidowana zostaje dawna kotłownia na koks.

 

W 1977 r. Spółdzielnia remontuje izolację ścian od wilgoci. Zostają odsłonięte fundamenty, ściany pokryte lepikiem i uzupełniona izolacja pozioma ścian uszkodzona podczas spalenia domu po Powstaniu.

W latach 1978/9 Spółdzielnia przeprowadza kapitalny remont dachu. Trwają dalsze starania o wykwaterowanie najemców. Spółdzielcy odzyskują ok. 80% mieszkań. Spółdzielnia dba o konserwację domu, uporządkowanie i zazielenienie terenu, a także stara się pomagać starszym i samotnym spółdzielcom, a tym, którzy jeszcze nie odzyskali mieszkań umożliwić powrót do wymarzonego domu.

 

 


Załącznik 1

 

Składy Zarządu i Rady Nadzorczej po wojnie

 

 

Kadencja

Zarząd

Rada Nadzorcza

(Komisja Rewizyjna)

 

 

13.06.1946 –10.06.1948

Gorayski Adam

Łukaszewicz Leon

Radziminska Irena

Rytwiński Zygmunt

Saganowski Władysław

Baranowski Władysław

Dłużewski Juliusz

Lewak Zofia

Miączyński Ksawery

Paszkiewicz Lucjan

 

 

10.06.1948 – 25.03.1956

 Łukaszewicz Leon

 Radziminska Irena

 Rytwiński Zygmunt

 Saganowski Władysław

 Więcek Kazimierz

 

 

 

25.03.1956 – 31.03.1957

 

Genello Wanda

Miączyński Ksawery

Nielubowicz Czesław

Nowakowski Jerzy

Tylec Seweryn

 

 

31.03.1957 – 30.09.1958

 Kałuski Józef

 Mazurek Tadeusz

 Radzimińska Irena

 Saganowski Władysław

 Więcek Kazimierz

Miączyński Ksawery

Nielubowicz Czesław

Tylec Seweryn

Wierzbicka Maria

 

 

 

30,03.1958 – 15.03.1959

 

Wincenty Lęcznarowicz

Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

Seweryn Tylec

Maria Wierzbicka

 

 

15.03.1959 – 27.03.1960

Józef Kałuski

Tadeusz Mazurek

Irena Radzimińska

Władysław Saganowski

Kazimierz Więcek

Bez zmian

 

 

27.03.1960 – 25.03.1961

 

Adam Herman

Wincenty Lęcznarowicz

Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

Seweryn Tylec

Zdzisław Warszewski

Stanisław Wierzbicki

 

 

25.03.1961 – 25.03.1962

Po śmierci Władysława Saganowskiego do zarządu wszedł

Michał Popiel

Wacław Figoń

Adam Herman

Wincenty Lęcznarowicz

Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

Zdzisław Warszewski

Stanisław Wierzbicki

 

 

25.03.1962 – 28.04.1963

Józef Kałuski

Józef Kuźmin

Tadeusz Mazurek

Michał Popiel

Kazimierz Więcek

Waław Figoń

Adam Herman

Marek Jaczewski

Wincenty Lęcznarowicz

Ksawery Miączyński

Czesław Nielubowicz

 

 

28.04.1963 – 26.04.1964

 

Ustępujących w wyniku rotacji K.Miączyńsieko i Cz. Nielubowicza wybrano ponownie

 

 

26.04.1964 – 19.04.1965

 

Na miejsce ustępijących

W. Figonia,

M. Jaczewskiego i K. Miączyńskiego wybrano

Emilię Duszyńską

Irenę Radzimińską i

Marię Wróblewską

 

 

19.04.1965 – 22.05.1966

Emilia Duszyńska

Józef Kałuski

Józef Kuźmin

Andrzej Miączyński

Kazimierz Więcek

Z Rady ustąpili:

E..Duszyńska

A. Herman

W.Lęcznarowicz wybrani

Adam Herman

Wincenty Lęcznarowicz

 

 

22.05.1966 – 30.04.1967

 

Z Rady ustąpili

A. Herman

Cz. Nielubowicz

I. Radzimińska, wybrani

Jan Cholewo

Czesław Nielubowicz

Irena Radzimińska

 

 

30.04.1967 – 16.06.1968

Sergiusz Błaszczyk

Marek Jaczewski

Stanisław Kordzik

Andrzej Miączyński

Kazimierz Więcek -prezes

Jan Cholewo

Michał Domański

Wincenty Lęcznarowicz

Tadeusz Mazurek – prezes

Irena Radzimińska

Wanda Straszyńska

 

 

 


Załącznik 2

Wykaz i rozmieszczenie lokali do 1939 r.

 

Kl. sch.

Nr lok.

Nazwisko i imię

Pomieszczenia

Powierzchnia

1

 

Janina Skrzyńska

5 p + k

 

 

 

Dr Markowski Stanisław

5 p + k

 

 

 

Leszczyński Michał

 

 

 

 

Karpiński Jakub

 

 

 

 

Tyrakowski Zdzisław

 

 

3

 

Inż. Michalski Mieczysław

4 p + k

 

 

 

Inż. Praus

3 p + k

 

 

 

Inż. Niewiadomski Roman

4 p + k

 

 

6

Doc. dr Jaczewski Tadeusz

3 p + k

 

 

 

Inż. Skarżyński Kazimierz

4 p + k

 

 

 

Zabłocka Aleksandra

3 p + k

 

 

 

Opara Anna

4 p + k

 

 

 

Tylec Janina

3 p + k

 

 

 

J. Mieczyńska ?

4 p + k

 

brama

 

Dozorca

1p + k

 

5

 

 

 

 

 

18

Kremer Maria

2 p + k

 

 

 

Gorayski

 

 

 

 

 

2 p + k

 

 

 

Wierzbicki Stanisław

 

 

 

13

Inż. Paszkiewicz Lucjan

2 p + k

 

 

 

Red. Stanisław Czosnowski

 

 

 

 

 

2 p + k

 

 

 

Trojnar Zygmunt

 

 

 

 

 

2 p + k

 

7

 

Kłokocki Kazimierz

 

 

 

 

Kolasińska Wanda

 

 

 

 

 

 

 

 

35

Mateusz Dudzik

 

 

 

 

Ramułt Aleksandra

 

 

 

 

Świętorzecka Zofia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Golian Kazimierz

 

 

 

 

Żukowska Izabela

 

 

 

 

Dr Żabiński Jan

 

 

9

 

Płotnicka Zofia

 

 

 

 

Lachert Maria

 

 

 

 

Dzierdziejewska Zofia

 

 

 

 

Osińska Zofia

 

 

 

 

Woźniewska Maria

 

 

 

 

Mazurek Tadeusz

 

 

 

 

Mikulska Zofia

 

 

 

 

Vieweger Kordzik Janina

 

 

 

 

Magot Antoni

 

 

 

 

Kasa im Mianowskiego ?

 

 

11

 

Bogdan ?

 

 

 

 

Zenowicz Zofia

 

 

 

 

Laskowska Irena

 

 

 

 

Nielubowicz Czesław

 

 

 

 

Duszyńska Emilia

 

 

 

 

Barliński Lesław

 

 

 

 

Wachniewski Zygmunt

 

 

 

 

Poredo Bolesław

 

 

 

 

Raczkowska Zofia

 

 

 

 

Genello Mirosława

 

 

13

 

Baranowski Władysław

 

 

 

 

?

 

 

 

 

Olgierd Straszyński

 

 

 

 

Goliszewska Wiesława

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Obrębska Stanisława

 

 

 

 

Lewak Stanisław

 

 

 

 

Glinka Sabina

 

 

 

 

Kossobudzka Stanisława

 

 

15

 

Kałuski Józef

4 p + k

 

 

 

Rytwiński

4 p + k

 

 

 

 

4 p + k

 

 

 

Inż. Miączyński Ksawery

4 p + k

 

 

 

Nowakowski Jerzy

4 p + k